Vanaf april dit jaar zijn wij (mijn man, Andries en ik) lid van Excelsior en rijden we met veel plezier mee met de toerders. Al snel merkten we dat er naast het toeren in de omgeving, heel veel andere dingen georganiseerd worden door de actieve toercommissie: klassiekers, semi-klassiekers, toeren in Limburg of “even” naar Solingen op en neer, om maar een paar mogelijkheden te noemen. Tijdens de barbecue hoorden we voor het eerst over de 12-uurs koppelkoers. Peter Geurts en een paar leden vertelden enthousiast “hoe gezellig dit was”. Andries en ik hadden al gauw ons oordeel klaar: het leek ons oersaai, om beurtelings een uur op de baan van slechts 1250 meter rondjes te gaan rijden. En dat dan elk ook nog eens 6 uur. Bovendien hou ik helemaal niet zo van bochten rijden. Dus we zeiden vriendelijk “dat we er even over moesten denken”. In de weken erna, hoorde ik van meerdere andere leden die in eerdere jaren hadden meegedaan, dat het evenement erg goed georganiseerd was en dat het met name in de 6x dat je een uur rust hebt, erg gezellig zou zijn. En het rijden op de baan zou leuker en makkelijker zijn als ik dacht….. Dus na een trainingsrondje reed ik op mijn fiets naar de baan om “stiekem” even wat bochtjes te gaan draaien. Ik had al wel op de baan gereden na de training voor de dames door Menno Gobielje, maar ik wilde toch eens proberen met een wat hogere snelheid door de bochten te “knallen”.  Had ik niet moeten doen ! Want al bij mijn 3e rondje werd ik betrapt door Peter Geurts, samen met Coen den Boer: “zo, ben je alvast aan het oefenen, Irma, voor de koppelkoers ? Wanneer ga je je inschrijven ? Je kunt er nog bij, hoor”. Toen kon ik er eigenlijk niet meer onderuit en ’s avonds heb ik met moeite Andries overtuigd, dat we het gewoon moesten proberen.

Zaterdag 10 juli. Vroeg op en omdat het een heel erg warme dag zou worden, meerdere setjes kleding ingepakt. Voor 8-en waren we al op de baan aanwezig. Het was al een drukte van belang. Voor het clubgebouw was een gezellig terras ingericht en binnen kregen we onze startnummers, een envelop met consumptiebonnen en tekst en uitleg hoe het werkte. Omdat het zo warm was had de organisatie nog extra energiedrank, yoghurt, slaatjes en fruit voor ons ingeslagen. Spullen in de kleedkamer gezet. Voor mij was dat riant, want er waren nog slechts 2 andere dames die gebruik maakten van de kleedkamer. Bij de heren was dat wel anders, volle bak. Om half 9 gingen we met zijn allen de baan in voor het inrijden. Ging allemaal nog rustig, maar voor mij was het al wennen in zo’n grote groep door de bochten. Met name die scherpe bocht voor het clubgebouw, wat een rot ding. Andries reed in de 1e groep en ik kon na het 1e kwartier al lekker in de schaduw op het terras gaan zitten. En ja, nu kreeg ik door, waarom deelnemers van vorige jaren het een gezellig evenement vonden. Voor het clubgebouw zat iedereen met elkaar te kletsen, supporters en deelnemers, en werden er veel (fiets)verhalen en nog meer fietservaring uitgewisseld. Om 9.30 mocht ik dan eindelijk van start. Ik dacht eerst nog dat we “af moesten tikken” maar we mochten als groep weg. Had ik even te laat door, dus reed ik gelijk alleen. Dus de eerste ronden heb ik in mijn eentje mijn rondjes gedraaid, maar zo kon ik prima aan de bochten wennen. Al gauw had ik iemand in mijn wiel, die het wel best vond dat ik het kopwerk verrichtte. Pas later kwam ik in een groepje, gelijk kon ik sneller rijden met minder inspanning. Lekker even linkeballen. Dus nam ik me voor om de volgende uren te proberen in een groep te blijven. Het uur vloog om. Ik had van te voren gedacht dat het super saai zou zijn en dat ik constant op die klok zou gaan letten, maar dat was helemaal niet zo. Na een uur loste Andries me weer af, die duidelijk in zijn element was en met de snellere renners prima zijn bochtjes draaide. Tijdens de pauzes heb ik steeds weer andere deelnemers gesproken, over fietsvakanties, de klassiekerweken, fietsen in de bergen, hoe lang men al lid is en vooral hoe warm het was om te fietsen. Want dat was het wel, schitterend weer of te wel: bloedheet. Het 2e uur liet ik het niet nog eens gebeuren dat ik alleen moest gaan fietsen en ging gelijk met een groep mee. Dat ging een stuk harder. Kop overnemen wilde ik nog niet, maar er waren genoeg “liefhebbers”, dus kon ik prima mee in de slipstream. Na de 2e keer ontwikkelde ik een vast ritueel. Na het fietsen even naar de kleedkamer, even met de andere dames kletsen, lauw douchen, droge kleding aan en dan naar de bar, waar de vrijwilligers ondanks de warmte, vrolijk de gratis koffie, consumpties, broodjes of yoghurtjes uitdeelden. Daarna op het terras nog lekker bijkomen in de schaduw en op tijd weer klaar staan voor het volgende uur. Het was allemaal perfect georganiseerd, de EHBO had niets te doen en Ronald van Zwienen moedigde ons enthousiast aan als er nog een “paar minuten te gaan was”. Midden op de dag was het bloedverzengend heet, maar gelukkig merkte je dat niet eens zo erg tijdens het fietsen. De rijwind zorgde voor wat afkoeling. Aan het einde van de dag leek het even of het zou gaan onweren, maar gelukkig kwamen de buien pas later en konden we met goed weer, met zijn allen, het laatste kwartier de laatste rondjes draaien. Gepast werden we binnen gehaald, met vuurwerk knal en begeleid door Ronald van Zwienen. Was wel een leuk moment, met zijn allen de laatste ronde rijden. Natuurlijk was ik het wel wat zat, na 190 kilometer, dat zijn toch 152 rondjes. Maar zowel Andries als ik vonden het een heel  geslaagd evenement, mede dankzij de goede organisatie, de vrijwilligers en de saamhorigheid onder de deelnemers. We kijken er met voldoening op terug en zijn blij dat we ons door Peter hebben laten overhalen. 

Irma Hollinga