La Marmotte 2011: het koersrelaas

Eind vorig jaar stond op de Excelsior-website een oproep om aan te melden voor La Marmotte. Een groep van Excelsior wilde La Marmotte gaan fietsen en in het chalet wat zij wilden huren was nog ruimte voor 2 extra personen. Mooi!, dacht ik en ik was op tijd met mijn aanmelding.

La Marmotte, wat is dat dan? Met dank aan Wikipedia: “La Marmotte is een wielerwedstrijd die elk jaar in de maand juli wordt gereden in de Franse Alpen. Deze prestatietocht kan met een zware Alpen touretappe vergeleken worden. De rit, die in totaal 174 km lang is, 5000 hoogtemeters telt, gaat over vier cols, waarvan in de Tour drie cols als buitencategorie bestempeld worden. Aan de start, die in Le Bourg-d'Oisans wordt gegeven, staan jaarlijks 5000 - 7000 deelnemers” [bron:nl.wikipedia.org/wiki/La_Marmotte].

Tussen deze deelnemers waren wij met de volgende groep: Peter Geurts, Marco Groenewegen, Stèphan Knook, Peter van der Kreke, Jeroen Manten, Jako van Slooten, Alfons Slootjes, Sjaak Veth, Corry Verhoef, Peter Verhoef, Arnold Vis en Ton van Vliet.

Het weekend voor La Marmotte gingen we op weg zodat we nog een week de tijd hadden om aan de hoogte en temperatuur te wennen. We waren nog maar net vertrokken of we moesten al weer terug, we waren even vergeten om Arnold op te halen. Nadat dat gebeurt was konden we weer verder. Na een nachtje rijden kwamen we in Oz-en-Oisans-Station aan. Dit plaatsje lag bovenop een berg waardoor het uitzicht prachtig was. Hier hadden we een Chalet gehuurd, het bleek meer dan ruim genoeg om ons allemaal te huisvesten en het zag er allemaal keurig uit. We werden ook heel netjes ontvangen, eigenlijk konden we pas ’s middags het chalet in maar het was ook prima als we er die ochtend gelijk al in gingen.  Eten werd vanuit de organisatie die het chalet verhuurde geregeld, het ontbijt en diner was heel goed verzorgd. Daarnaast was er voor de aanwezigen ook nog de mogelijkheid om tegen het eind van de middag pasta te eten.

De dag erop bleek dat het mooie uitzicht ook een nadeel had, het betekende op de fiets nog een behoorlijke klim terug naar het chalet toe. De dag begon met een korte klim, vervolgens gingen we de Glandon op. Die berg is ook onderdeel van La Marmotte. De thermometer gaf op een bepaald moment ruim 40 graden aan, dat was wel even anders dan twee dagen ervoor toen we uit Nederland vertrokken. Daarbij was ook de hoogte behoorlijk wennen. Al met al kwamen we behoorlijk versleten bij de voet van de berg naar het chalet aan. Die moesten we ook nog even op fietsen en dat was een stevige uitputtingsslag.

De volgende dagen ging het eigenlijk steeds beter, ook omdat het wat minder warm werd. Voor we het wisten was het zaterdag 2 juli en konden we naar de start.

De start was om half 8 en we zaten dus al vroeg te ontbijten. Ondanks het vroege uur werd er stevig gegeten, een goed ontbijt scheelt natuurlijk al een stuk. Na het ontbijt stapten we in de auto’s en reden naar de start. Op de fiets naar de start had ook gekund, maar niemand zag het zitten om na La Marmotte die 8 kilometer naar het chalet nog te moeten klimmen.

Bij de start aangekomen stonden we op Marco na in het verkeerde startvak. Daardoor hadden we wat extra tijd, want dit startvak ging eerder van start dan half 8. Het stuk naar de Glandon en ook de beklimming van de Glandon was behoorlijk druk, rechts rijden bleek voor veel mensen toch erg moeilijk en daardoor werd er over heel de breedte van de weg ingehaald. Dit gebeurde ook in de geneutraliseerde afdaling van de Glandon, waar trouwens ook nog wat tegemoetkomend verkeer was.

Na de geneutraliseerde afdaling volgde een stuk door een dal, hier was het een kwestie van bij een groep aansluiten, proberen niet op kop te komen en in die groep naar de volgende klim te rijden. Die volgende klim was de Télégraphe. Bovenop deze col had de organisatie die het chalet verhuurde een post ingericht (net zoals op de Glandon en de Galibier), hier konden we een tas met spullen krijgen die we de dag ervoor zelf in de tas gestopt hadden. Dat was dus goed geregeld, zo had iedereen zelf in de hand wat ze tijdens de tocht wilden eten of drinken.

Na de Télégraphe volgt de Galibier. Dit is de hoogste col, je komt hier op 2645 meter. Er groeit daar niet meer dan een beetje mos, wat een heel verschil is met het laagste punt tijdens de tocht (ergens rond de 450 meter). Een kilometer onder de top stond Alfons al van ’s ochtends vroeg af naar Excelsior shirtjes uit te kijken, mocht je zo’n shirt aanhebben dan kon je bij hem een extra stop inlassen en wat eten of drinken. Dit alles vanonder een dikke deken, want op de Galibier was het behoorlijk koud.

In de afdaling van de Galibier zitten een aantal tunnels met niet al te veel verlichting. Sommigen liepen ook nog af, waardoor de snelheid er goed in zat. In die tunnels werd er binnen de groepen die de tunnel indoken behoorlijk geremd, maar voor zover ik weet is iedereen van onze groep er zonder kleerscheuren doorheen gekomen.

Na in de afdaling van de Galibier over de Lautaret te zijn gereden doemde na zo’n 160 kilometer de Alpe d’Huez op. De finish van La Marmotte hier bovenop, dus ook deze moest nog even beklommen worden. Dat viel nog niet mee het duurde gevoelsmatig een eeuwigheid om de 21 bochten van die berg te maken. Bovenop was er vervolgens wel wat te eten en te drinken te krijgen en misschien nog wel belangrijker, daar kon de fiets een rek in.

Iedereen van de groep is over de finish gegaan, toch wel een prestatie om trots op te zijn! Die avond konden we dus allemaal op een erg geslaagde tocht terugkijken.

Voor de liefhebber zijn hier bewegende beelden te vinden, voer bij “name of the athlete” een van de eerder genoemde namen in en van iedere klim is er een filmpje: http://mysports.tv/events/MA11/results.asp

Jeroen, bedankt voor het organiseren! Ik vond het een groot succes.