Twee weken geleden heeft Peter Verhoef mij enthousiast gemaakt om een keer een semi-klassieker mee te rijden. De eerstvolgende – en tevens laatste van dit seizoen – zou de Würth Classic zijn met als startplaats Turnhout / België. Er werd een tocht voor verschillende afstanden georganiseerd, variërend van 45 tot 145 km. Wij zouden de 145 km gaan rijden, voor mij als beginner best een uitdaging!
Donderdag voorafgaand aan de rit kregen de deelnemers van Excelsior een e-mail van Peter Geurts met daarbij keurig in een Excel bestand uitgewerkt hoever het rijden is, wie bij wie in de auto zit, wat het startgeld en de reiskosten per persoon zijn etc., zodat iedereen van tevoren wist waar hij aan toe was en er geen kostbare nachtrust verloren hoefde te gaan indien dit allemaal vlak voor vertrek nog geregeld zou moeten worden.

Zaterdag om 4.30 uur ’s ochtends gaat de wekker. Wiens idee was dit ook alweer? Oja ik wilde dit zelf.
Na wat verdwaasd om me heen gekeken te hebben, was ik blij dat ik gisteravond al m’n tas had ingepakt en de banden op spanning had gebracht, zodat ik goed kon ontbijten en vervolgens direct naar het clubhuis, waar ik 5.45 uur arriveerde.
Er waren al wat vroege vogels, die zelfs al koffie hadden gezet!
Peter Geurts had de inschrijfformulieren voor ons klaargemaakt, zodat deze alleen nog maar ondertekend hoefden te worden.
Om 6.10 uur was iedereen er klaar voor en konden we vertrekken. We gingen met 12 personen in 5 auto’s op pad. 

Na een kleine anderhalf uur in de auto kwamen we in Turnhout aan, waar we de auto’s vlakbij de start konden parkeren. Fietsen uitladen, omkleden en richting start. Het was nog best fris (een graad of 10) en we waren dan ook blij dat we toch nog een vest en/of windjack hadden meegenomen.
Het landschap was prachtig, met ’s morgens de dauw op het weiland. De bossen en kanalen die we passeerden maakten het compleet. Naarmate de dag vorderde, werd de temperatuur ook steeds aangenamer.
De kwaliteit van het wegdek was de ene keer erg goed, de andere keer slecht. Meestal slecht. Veel kuilen en gaten, het is dan ook wonderlijk dat er niemand lek heeft gereden, alleen de fiets van Ben heeft een gebroken spaak opgelopen. Gelukkig haalde hij ondanks dat de finish.
De Würth Classic was een redelijk vlakke tocht, vrijwel geen kasseien en een enkele helling. Verder helemaal plat. Wel had ik regelmatig het gevoel dat mijn remblokjes aanliepen… Mmm, niks vreemds te zien eigenlijk…
Aha, ik heb het door: VALS plat!
Op vier momenten in de tocht was er een bevoorradingspost, met Isostar, bananen, sinaasappels, ontbijtkoek en speciaal voor de Gouwenaren: stroopwafels.
Op alle drukke kruisingen waren vriendelijke verkeersregelaars die zorgden voor een veilige oversteek. De Belgische automobilisten stopten netjes op hun teken, behalve een grijze BMW, welke het dan ook met diverse Vlaamse verwensingen (die wij gelukkig niet verstonden) moest bekopen.

Wat me opviel was de aantrekkingskracht van Excelsior. We reden in formatie, twee aan twee. Op verschillende momenten in de rit reden er soms wel meer dan 35 (niet-Excelsior) renners achter ons, die verder geen aanstalten maakten om ons voorbij te gaan. Nam een van ons per ongeluk een verkeerde afslag, dan reed de rest vervolgens een tandje langzamer verder zodat de ploegmaat weer snel bij kon komen. Ons gevolg deed dan ook gewoon even rustig aan en bleef netjes achter ons rijden. Leuke gewaarwording.
Rond 14.30 uur kwamen we moe maar voldaan aan de finish, alwaar het tijd was voor Vlaamse friet, een Leffe pilsje of de laatste krentenbollen.
Stephan heeft nog een mooi souvenir gekocht voor in zijn vitrinekast: een fles Würth siliconenkit! Die zal daar niet misstaan.
De rit bleek uiteindelijk iets meer dan 150km. en met een gemiddelde snelheid van 28/29 hebben we aardig doorgefietst.

Na wat nagepraat te hebben werd het tijd om richting Gouda te gaan, waar sommigen de ramen nog moesten zemen en anderen vroeg in bed zouden kruipen.
Ik vond het een mooie eerste kennismaking met de semi-klassiekers en hoop dat er zo nog velen zullen volgen.

Iedereen bedankt voor deze mooie dag!

Matthijs Bakker